امروز یعنی 29 بهمن، یعنی روز سپندارمذگان، یعنی همان روز ولنتاین ایرانی، هرچه چشم انداختم خیابان میرداماد، ونک، ولیعصر و حوالی خیابان های دیگری که از آن گذشتم هیچ خبری از هدیه های مخصوص این روز و روابط عشقولانه و ... نبود و پیس بینی هایم درست از آب در آمد.

 آیا فرهنگ بزرگداشت عشق ورزی اصلاً در فرهنگ ما وجود ندارد و واقعاً وارداتی است؟

آیا روابط اجتماعی که در لایه های فرهنگی و اجتماعی ما بصورت طبیعی وجود دارد اما مشروعیت دولتی و در برخی موارد مشروعیت دینی ندارد، به دنبال مناسک و مراسم وارداتی راه نمی افتد برود؟

آیا نباید به جای اینکه سرمان را مثل کبک زیر برف رسانه ها و جلسات سخنرانی و روزنامه ها و نشریات و همایش ها کنیم با واقعیتی که دارد اتفاق می افتد روبرو شویم؟

البته اگر بخواهیم این واقعیت ها را  هم بپذیریم، روبرو می شویم با یک همه پارادوکس! مثل همین آخری :

چطور می توان در یک کشور به روابط بین دختران و پسران مشروعیت داد و هنوز اسلامی ماند؟

بچه که بودیم می خواندیم:

تاپ تاپِ خمیر

شیشه پر پنیر

دست کی بالا؟

آن موقع این سوال پاسخ داشت اما حالا که بزرگ شده ایم ...